عصر که می شود هر کس به پاتوق خودش می خزد. ورزشکار ها به باشگاهها می روند. جوان های خوش گذران جلوی مدرسه دخترانه خیمه می زنند و بعد ماشین سواری و کارهای دیگر.
عصر که می شود تو گویی هر کس گمشده  دارد که دل واپس است و اگر نجویدش و گاه نیابدش واپس نمی نشیند.عاشق به کوچه معشوقش می رود و از بقالی محله شان یک چیز ارزان برای رد گم کردن می خرد و نیم نگاهی پنهانی هم به پنجره اتاق معشوقش می کند. معشوق به اتاقش می رود و از پنجره منتظر است.دل واپس است.قرار ندارد.

اما در شهر قم یک هنرمند به کجا می رود؟کجا را دارد برود؟یک فیلم ساز.یک نویسنده.یک آدم علاقه مند.

جواب:هیچ جا

اما بچه های پارک جوابی یافتند.آنها که همیشه فکر می کنند و بی تفاوتی را همچون احمدرضا احمدی مرگ شاعر می دانند و فکر می کنند و  جایی برای خودشان فراهم می کنند که نه وابسته به ارگانی دولتی است.نه کلیدی دارد که دست کسی باشد . نه اعضا پشت در بمانند.نه جای کسی گرفته می شود. نه دل کسی می شکند و نه کسی فکر می کند اینها که اینجا ایستاده اند اغلب جوایز کشوری در زمینه فیلم کوتاه را درو کرده اند و حالا باید تندیس هایشان را بگیرند دستشان و کسی را تحویل نگیرند و از این ارگان به آن ارگان بروند تا شادی بودجه ای یا شاید هم میزی و صندلی ای.

آنها تنها به پاتوقی فکر می کنند برای هم اندیشی و صحبت درباره موضوع اصلی زندگی آنها: هنر به خصوص سینما.

اینطور می شود که عصر به سمت پارک آزادگان روانه می شوند و درباره فیلم نامه های جدید همدیگر به صحبت می نشینند و فیلم هایی را که دیده اند را می گویند و از کتاب هایی که خوانده اند صحبت می کنند.

اغلب شیفته کیارستمی هستند و چندی هم دوره دیده او در موسسه کارنامه.


وبلاگ پارک فیلم چندی پیش توسط بچه های پارک آزاد قم(آزادگان قم) راه اندازی شد.با هدف ارائه اخبار مربوط به سینما،فیلم کوتاه و هنر قم و ایران.از دوستانم خواهش دارم در صورت تمایل برای رشد این وبلاگ آنرا در لینک های خود قرار دهند.و اطلاع دهند تا در لیست لینک ها قرار بگیرند.

سپاس

پ.ن:عکس صرفا تزئینی است.